„Transitum” – 70x100cm, oil/acrylic
MUSIC Version of Painting / WERSJA MUZYCZNA obrazu:
…
Special thanks go to the very beautiful Italian actress Iris Mulas @iris_mulas, who allowed me to use her image and to the talented Polish creator of the word and sound Kuba Tkacz who created a beautiful poem inspired by the image above, presented below;
…
„TRANSITUM”
…
A naked and beautiful echo of humanity,
clutching the proof of passing in its hand,
not a burden, but a gift of the end.
This skin will tell stories until it vanishes,
ephemeral like sand slipping through fingers.
It is not time escaping us, it is we who lose our steps,
for the world spins, time hangs within it, all revolves.
Suspended yet restless, it mourns unwaveringly.
In death resides human solace—
not an end, but a prelude,
a return to silence, the endurance of beauty in non-being.
Without meaning, but with awe.
Your days will pass; they will vanish of their own accord,
life and death within a single breath,
a drop falling from sky to earth,
to nourish something greater than ourselves.
Time is like the wind,
igniting and extinguishing flames,
gentle as a whisper, fierce as a storm.
It grants chaos in order, existence into nonexistence,
sweeping away beauty built on fleeting moments.
Let it ascend—high into the sky.
Let it ascend.
Gaze for a fleeting moment,
for you, too, shall ascend.
…
…
Szczególne podziękowania kieruję tu do bardzo pięknej włoskiej aktorki Iris Mulas @iris_mulas, która pozwoliła mi wykorzystać swój wizerunek oraz do utalentowanego polskiego twórcy słowa i dźwięku Kuba Tkacz, który stworzył piękny wiersz inspirowany powyższym obrazem, prezentowany poniżej;
…
„TRANSITUM”
…
Nagie i piękne echo ludzkości,
z dowodem przemijania w dłoni,
nie ciężar, lecz podarunek końca.
Ta skóra opowie historie, aż zniknie
ulotne jak piasek co przez palce cieknie.
To nie czas nam ucieka, to my gubimy kroki,
Bo świat krąży, czas w nim wisi, wszystko się obraca
Wisi ale ruchomy, niezachwianie rozpacza.
W śmierci tkwią ludzkie ukojenia
nie koniec, lecz preludium,
powrót do cisy, trwania piękna nieistnienia
Bez sensu, podziwu
Miną ci dni, same miną z siebie,
życie i śmierć w jednym oddechu,
kropla z nieba na ziemię,
żeby karmić rzecz większą niż my.
Czas jest jak wiatr co podsyci i zgasi płomienie,
delikatny jak oddech, gwałtowny jak burza.
Daruje chaos w porządku, z istnienia w nieistnienie.
Zmiata piękno zbudowane na chwilach.
Niech leci tam w górę.
Niech leci.
Patrz jeszcze krótką chwilę, bo ty też tam polecisz.